Upsyndroom

Een site over Downsyndroom…… uuuh! Upsyndroom! Dit is vooral een site over onze zoon Wim, een stoere jongen van 12!

Niet klagen maar dragen!

Update 28-09-2011:  En dan zijn we gewoon ruim 6 weken verder.  Volgende week krijg ik een scintigram (bot-scan) en met een beetje geluk gaat daar iets uitkomen. Vooralsnog wordt de pijn eindelijk wat minder, kan ik iets lopen, niet langer dan tien minuten en zo ook voor wat betreft het zitten. Daarna dien ik minimaal een uurtje op mijn rug te gaan liggen om de handel weer wat te “rechten” en de pijn te laten afnemen.  
 
Parallel aan deze onderzoeken lopen nog wat lab-onderzoekjes met betrekking tot een mogelijke ontsteking èn een te hoog eiwitgehalte. Dat laatste baart mij meer zorgen, ik hoop maar dat dit lijkt mee te vallen daar een te hoog eiwitgehalte meestal duidt op een slechte nierfunctie.  To Be Continued.

 

[ Oorspronkelijk blogje ]

 

Ik zit inmiddels alweer een paar weken flink in de lappenmand. Ter leering ende vermaeck een opsomming van mijn rug-gerelateerde ervaringen in chronologische volgorde.

Het was zo ongeveer in het jaar des Heeren 1972 – jaja, ik ben inmiddels een #ouwesok – dat ik als zesjarig ventje van een stro-zolder aflazerde. Vraag me niet waarom maar ik dacht het op dat moment interessant te vinden de dakpannen te gaan tellen…Juist, en wat doe je dan, al lopende kijk je continue omhoog en tel je de pannetjes die uiteraard op een schuurzolder gewoon Van binnenuit zichtbaar zijn. Het was natuurlijk een geweldig idee, mijn vermoeden is dat ik erover na had gedacht om het CBS te gaan verblijden met deze opzienbarende cijfers. Helaas is het niet zover gekomen. Ik flikkerde uiteraard door het trapgat naar beneden en werd door de buurman, de eigenaar van de stro-zolder in geheel bewusteloze toestand thuisgebracht.

Tot zover niets aan de hand.. Een aspirientje en een kusje op mijn bolletje door mijn lieve moedertje. De rest laat zich raden natuurlijk. De klap was blijkbaar flink en vanaf die tijd heeft mijn heiligbeen besloten zijn eigen ding te doen.

Natuurlijk krijg je pas op latere leeftijd echt last hiervan.. De spieren worden strammer, je zit langer, sport minder und so weiter.

Tot voor kort was, als ik eens een verkeerde draai- of tilbeweging maakte een kwestie van een bezoekje aan mijn manueel therapeut; De man pakt dan een waterpas, houdt deze op mijn borstkas, neemt notie van de verschuiving (links t.o.v. rechts), en drukt vervolgens heel handig de ruggewervels weer op de juiste plek. Vervolgens heb je nog een weekje zeurende napijn en Uitje is weer het mannetje……..tot twee weken geleden.

Zondag twee weken geleden viel zoonlief van zijn nieuwe fiets. In een reflex probeerde ik ‘m op te vangen, zielig voor ‘t ventje maar dit had ik dus niet moeten doen!

In eerste instantie leek de schade mee te vallen, ik had nog redelijk geslapen, stond wel wat scheef maar het was nog niet zo pijnlijk. Tot het moment dat ik besloot in bad te gaan. To make a long story short, na een uurtje dobberen in bad kon ik er met geen mogelijkheid meer uitkomen! Elke beweging resulteerde in dusdanige pijnscheuten dat mijn hele lichaam in verkramping schoot. Tja, wat doe je dan? In mijn geval bleef ik het met intervallen van halve uren proberen door vooral veel heet water in het bad te laten lopen eruit te kruipen. Mission impossible!

Goed, ja, ik ben een volhoudertje, na 7 uur lang geprobeerd te hebben besloot ik maar de huisarts te bellen die vervolgens direct een ambulance inschakelde. Uiteindelijk ben ik door de huisarts en twee ambulance broeders uit bad getild terwijl ik zelf op dat moment in staat was om verrassend veel Goden te vervloeken.

Twee weken later: Ik lig nog steeds plat op bed met een spasme, een spierverkramping zo je wilt en slik Diclofenac, Diazepam, Morfine en en stripje Paracetamol per dag.
Het is nu afwachten of het ook echt alleen een spasme is, het vreemde en onlogische is vooral dat ik ondanks de grote dosis pijnstillers en spierontspanners toch nog flink pijn heb, nog steeds niet kan zitten en twee weken na dato maar een paar meter kan schuifelen

Slecht nieuws voor jullie: veel meer dan twitteren kan ik op dit moment niet. Da’s ook meteen de reden van dit blogje, ik krijg veel vragen over het hoe en waarom..wellicht vaak n.a.v. mijn klaagtweets!

That’s all folks! De groeten met handen en voeten.

[poll id=”2″]