Upsyndroom

Een site over Downsyndroom…… uuuh! Upsyndroom! Dit is vooral een site over onze zoon Wim, een stoere jongen van 15!

Against all odds

Uithoorn, Zaterdag 30 November 2002, 13:30 uur.

Ik was aan het werk en de telefoon ging. Mijn vrouw was helemaal in paniek ze zag allemaal plekjes verschijnen op de huid van zoonlief tijdens het luier verschonen. Het ventje brulde het uit, het lichaampje (hij was nog geen 3 maanden oud) stond stijf van de pijn.

Zoals gezegd, ik was niet thuis dus leek me het meest logische mijn schoonzus even langs te sturen, die een paar huizen verderop woonde. Miranda, mijn schoonzus, belde mij ook direct terug met de boodschap dat dit zeker niet oké was (to say the least). Snel dus de huisartsenpost gebeld en ik scheurde in die tussentijd van Uithoorn terug naar Nieuwveen.

Thuis aangekomen was de HAP al gearriveerd. De dienstdoende arts besloot overigens, héél voortvarend (en dit kon best wel eens Wim zijn redding zijn geweest) direct na het telefoontje een ambulance te bestellen. Deze was er héél snel. De arts van de HAP had ook contact met het ziekenhuis zodat er bij de eerste hulp meteen een kinderarts aanwezig zou zijn. Jin ging, met Wim op haar schoot op de brancard de ambulance in en ik mocht achter de ambulance aancrossen richting Leiderdorp; De arts van de HAP adviseerde mij nog dringend om niet te proberen de ambulance bij te houden.. (natuurlijk volgde ik dat advies op, not ;-))

Enfin, in het ziekenhuis aangekomen werd er snel bloed afgenomen voor het lab maar, en dat was alwéér zo’n scherpe actie, besloot de kinderarts de uitslag van het lab niet af te wachten en, gegeven de symptomen alvast anti-biotica toe te dienen voor Meningokokken-C (hersenvliesontsteking). Wéér zo een life-saver-actie!!

Toen begon het spannende afwachten! Zoonlief lag aan de monitor op de I.C. en had een hartslag van tegen de 200(!). – Een baby kan echt veel hebben! – Na een aantal uren, het was tegen de avond kwam de kinderarts letterlijk met de boodschap: “Meneer Uijttewaal, het is op dit moment héél spannend. Als uw zoon de nacht doorkomt worden de vooruitzichten uiteindelijk iets beter. De eerste uren zijn cruciaal. Het is nu aan het lichaam om de strijd met de afbrekende cellen te beslechten”.

Dat hakte er flink in!! Uiteindelijk heeft zoonlief vijf dagen op de I.C. gelegen en is zonder noemenswaardige kleerscheuren uit de strijd gekomen. Iets wat meestal wel anders is, hersenbeschadigingen enzo.  Hij heeft er een paar littekens op zijn benen aan over gehouden.

Ik moet hier nog vaak aan terug denken; Pluk de dag mensen! Elke dag is er één!

 

  • Hiljonda Koornstra says:

    Wat een spanning Pim,raak je nooit kwijt hè?

    10 November 2012 at 14:09
  • Wim Uijttewaal says:

    Nee, nooit. Moet er vaak aan terug denken. Maakt de band ook zooooo sterk!!

    10 November 2012 at 14:10
  • Annemieke says:

    Wat een bijzonder verhaal zeg! En wat goed en fijn dat de artsen zo snel en vooral goed gehandeld hebben! En wat blij dat jij zo’n mooie kanjer bent geworden Wim!

    10 November 2012 at 14:12
  • Hiljonda Koornstra says:

    Heel herkenbaar,oudste heeft ook twee keer op het randje gelegen. Kreeg weer kippenvel toen ik je blogje las.

    10 November 2012 at 14:14
  • Gitte van den Eertwegh says:

    zoals ik op twitter al zei. het is en blijft je altijd bij deze gebeurtenissen. het besef hoeveel je van je kind houdt dringt dan ten volle door en dat je ze echt nooit nooit meer kwijt wilt..

    10 November 2012 at 15:36
  • Kim says:

    Oke, daar komen de tranen weer!! Wat zijn ze sterk, wat zijn we sterk, we zijn jullie sterk!! Pfff…. Effe knoerthard de radio aan…..

    10 November 2012 at 15:55
  • Hannie Zaalblokhannie says:

    als er iets met je kind is ga je zelf langzaam kapot ik weet het heb ook iets meegemaakt met mijn kind vreselijk en je vergeet het nooit

    10 November 2012 at 17:23